In Oxford werd vorige week de conferentie TED global gehouden. Een congres over de toekomst. De openingsspreker hield een presentatie waarin hij stelde dat het universum wellicht te vreemd is om begrepen te worden. We kunnen als mensheid een aantal fenomenen redelijk nauwkeurig beschrijven, maar er blijft nog veel onbegrepen. Binnenkort moeten we misschien de conclusie trekken, dat we het begrepen hebben of dat we moeten accepteren, dat we het nooit zullen snappen.
Als ik hierover nadenk, herinner ik me, dat we als mensen al na Newton voorzagen dat we binnen afzienbare tijd alles wel bekend zou zijn. Dat er nog maar weinig te ontdekken zou zijn. Toch komen we al eeuwen weer terug op deze voorspelling, wens, van onze voorgangers en nemen we haar zelf over in onze drang naar uniekheid. Wij zullen niet een van de zovele generaties zijn, maar de generatie, die de ontwikkeling tot voltooiing bracht.
Het maakt me aan het lachen, want ook wij zullen inzien dat die voorspelling een illusie was. Het zet me vervolgens wel aan het denken over de tijd die het over 40 jaar zal zijn. Zullen wij als ouderen ook met nieuwe technologieën om moeten leren gaan? Hebben wij ook moeite met knopjes op de nieuwe apparatuur? Komen onze kleinkinderen dan ook langs om oma en opa uit te leggen dat die knopjes toch echt allemaal logisch gerangschikt zijn? ‘Nee opa, dat knopje hoef je niet te leren, want dat heb je toch niet nodig’.
Zullen we in onze scepsis het nut betwijfelen? Sluiten we ons helemaal of voor de nieuwe ontwikkelingen? Houden we het bij onze oude low-end technologie als GSM telefoons, magnetrons en PC’s? Of geven we ons wel over en leren we op hoge leeftijd met nieuwe medicatie net zo snel als vroeger, zodat we met hetzelfde qui vive als twintigers nog jarenlang gelukkig zijn? Zouden we misschien een enorme (minuscule) installatie hebben waarmee we onze kleinkinderen live kunnen volgen in hun leven? Met een wereldbol waarop we kunnen zien waar ze zich begeven? Zouden we niet meer hoeven prutsen met een portemonnee bij de kassa in de supermarkt, op zoek naar muntjes of het briefje met je pincode?
Ik denk dat de spreker gelijk had. Op persoonlijke schaal dan tenminste. Over jaren zal ik inderdaad het gevoel hebben dat ik alles wel begrijp, dat ik wil en kan begrijpen en dat de rest te vreemd is om nog een poging te wagen.
