Dit boek spreekt mij aan, omdat het het Christendom beschrijft als handvatten voor je handelen in relaties met anderen door te leren omgaan met jouw en andersmans fouten, onzekerheid en onontkoombare wederzijdse afhankelijkheid.
Het boek begint helaas met een heftig familiedrama, om de hoofdpersoon in een situatie te brengen waarna hij alle reden heeft om God te laten varen. Dan wordt hij door God uitgenodigd om een weekend door te brengen in een berghut. Vanaf dat moment was het boek voor mij moeilijk weg te leggen. Young beschrijft de gesprekken die de hoofdpersoon met God heeft. Zo wordt in gewone mensentaal onder andere helder hoe mensen in hun zoektocht naar onafhankelijkheid en zekerheid het leven laten verdorren.
Eén prachtige quote, die bij mij blijft hangen is wanneer God zegt:
I will take a verb over a noun anytime …
Dat sluit prachtig aan bij mijn overtuiging aan dat niets vast is, maar alles doorlopend in beweging!
Mijn aantekeningen
God vertelt dat mensen doorlopend op zoek zijn naar hun onafhankelijkheid. In hun onafhankelijkheid kunnen ze namelijk niet gekwetst worden, hun eigen gang gaan en hoeven ze geen rekening te houden met anderen. In essentie verbreken ze daarmee de verbinding met anderen. Regels en wetten maken deze onafhankelijkheid mogelijk, omdat je eraan kunt voldoen en zo af bent van het gezeur van anderen. Als bonus bieden ze de mogelijkheid om jezelf superieur voelen, omdat je beter aan regels voldoet of omdat jij volgens de juiste regels leeft.Een mooie vraag die mij hierbij te binnen schoot is:
Moeten een Joodse en Moslim bouwvakker het eens worden over de juiste religie voordat ze samen een huis kunnen bouwen?
Terug naar het boek. De heilige geest vertelt aan de hoofdpersoon dat mensen met hun regels en wetten het leven ontnemen aan de wereld. Ze maken van zijn levende werkwoorden steeds hun doodse zelfstandig naamwoorden. Lekker duidelijkheid scheppen met elkaar en onafhankelijkheid mogelijk maken, maar helaas ook het einde van de werkelijke verbinding tussen mensen.
We veranderen ‘antwoorden’ in een relatie in ‘verantwoordelijkheid’, zodat we een grens hebben die duidelijk is (in het Engels: responsibility versus to respond). Ik doe mijn kant en jij de jouwe en daarna maken we ruzie, omdat jij het niet goed begrepen hebt. We hebben het niet over ‘uitkijken naar’ de ander met alle onzekerheid, maar over ‘verwachtingen’ (Engels: expectations versus expectancy). We vernietigen systematisch de onvoorspelbaarheid en levendigheid in onze relatie met anderen. “Lang leve mijn onafhankelijkheid!”, roepen we dan. Bonusmateriaal: Schaamte en veroordeling omdat je niet voldoet en prestaties als basis voor de identiteit en waarden van de mensen om ons heen.
