Daniel Kahnemann houdt een mooi verhaal over ‘geluk’. Hij is tot de conclusie gekomen dat er (in ieder geval) twee soorten geluk zijn.
Geluk op het moment zelf
De mens die iets meemaakt kan nú gelukkig zijn met wat hij doet. Wat Kahneman uitgevonden heeft is dat in Amerika tot $60.000 jaarinkomen deze de score op de vraag “Hoe gelukkig ben je op dit moment” toeneemt met inkomen. Boven dit getal is de score een constante lijn!
Zo niet voor onderstaande geluk, namelijk het zelf-evalueren of herinnerende geluk:
Gelukkige herinneringen
Wat telt hier? Als je terugkijkt op twee weken vakantie in plaats van één week; dan maakt dat voor de herinnering waarschijnlijk weinig uit – tenzij je de tweede week echt andere onderscheidende dingen meegemaakt heb.
Mensen in Nederland of Zuid-Spanje zijn verschillend in hun geluksbeleving. Klimaat heeft er nauwelijks invloed op. Als je echter van Nederland naar Zuid-Spanje verhuist vanwege het klimaat, dan zul je gelukkiger zijn, omdat je elke keer weer tevreden bent met je keuze als het lekker weer is.
En wat telt: eindes. Een muziekstuk van 20 minuten luisteren met een enorme piep aan het einde verpest de complete ervaring, terwijl zo’n piep aan het begin veel minder effect heeft!
Veel kijkplezier!
Wat betekent dit voor jou omgang met het einde van projecten, overleggen of andere bijeenkomsten?
