Ken je het gevoel dat in de groep een ‘grote grijze donderwolk’ aanwezig is?
Om het lekker gedramatiseerd op te schrijven: Alles is fout en allemaal door mensen die niet bij dit gesprek zijn, ‘het ligt niet aan jou, hoor’ en het is al jaren zo, dus vergeet maar dat het ooit gaat veranderen. De energie is gericht op alle fouten, die op een hoog abstractieniveau steeds weer gedeeld worden. Het systeem, het management, de buitendienst, de samenwerking, enzovoorts.
Hoe kun je ooit een stap vooruit komen?
Het patroon in deze teams is dat het hoge abstractieniveau de problemen ongrijpbaar en onpersoonlijk maakt. Voordeel daarvan is dat je er ook niets aan hoeft te doen en kunt blijven wijzen. De uitdaging is dus om de problemen weer klein, persoonlijk en oplosbaar te maken, zodat iedereen weer in gaat zien dat je nooit ‘klaar’ bent, maar wel regelmatig stappen vooruit kunt maken.
Een opdracht die je bij een teamoverleg kunt meegeven om een stap te maken:
Neem een week lang aan het begin of einde van elke werkdag 5 minuten om op te schrijven wat je vandaag het meest geïrriteerd heeft. Omschrijf het concreet: wat gebeurde er, wie was er bij betrokken, waarom irriteerde het je?
Het is niet nodig: te categoriseren, sjabloon vast te stellen voor vastlegging, veel data verzamelen om significantie te bepalen. Efficiëntie is hier (nog) niet van belang.
En als er geen lijstjes komen of toch lijstjes anders dan bovenstaande opdracht, kun je dat mooi als startpunt gebruiken om de groep aan te spreken op hun eigen handelen en daarmee aan de slag te gaan.
Als mensen geen 5 minuten per dag willen investeren om de problemen aan te pakken, zijn ze vast niet groot genoeg en kun je ophouden met klagen. Als ze niet concreet op te schrijven zijn, is er niemand om mee te gaan praten over een oplossingen, dus kun je ophouden met klagen…
Eens proberen?
