Twee jaar en één maand heb ik regelmatig geschreven voor dit weblog; dat was stap één.
Nu is het tijd voor de volgende. Ik ben blij met de manier die ik koos en de komende 20 artikelen ga ik het anders doen. Waar ik altijd gekozen heb om mezelf buiten de inhoud te halen, ga ik me-zelf erin opnemen.
Dat is de weg die ik te gaan heb, de weg die ik anderen voorhoud en mijn manier om het leven te eren. Wat ervan komt weet ik nog niet, ik vind het razend spannend en ik ga het toch doen.
Dit boek is een hersenkraker op twee manieren: zowel in het lezen als het onderwerp zelf. Waar Dick Swaab de mens reduceert tot zijn brein, laat Antonio Damasio een andere kant zien. Hij beschrijft de werking van het brein en volgt daarbij de route die de evolutie ook gevolgd heeft. Het brein is onlosmakelijk verbonden met het lichaam en daarmee laat hij het Cartesiaanse wereldbeeld “cogito ergo sum” los.
Als je aan de slag gaat met de samenwerking in teams is dit een goede introductie. Piet Weisfelt haalt de sociale structuur van de groep van de achtergrond naar de voorgrond. Hij beschrijft hoe de sociale structuur de uitvoering van hun taak ondersteunt of juist belemmerd.