Een avontuurlijke groep mensen trok in het verre Tibet de Himalaya in om op grote hoogte een nieuw leven op te bouwen. De mensen in het laaggebied verklaarden hen voor gek – de bergen waren prachtige jachtgebieden, maar om daar nu te gaan leven, dat was een ander verhaal.
De groep was echter vastbesloten en ging op weg. De reis was zwaar en zonder uitzondering raakte iedereen buiten adem. Op deze hoogte was de lucht een stuk ijler. De harten sloegen sneller, het zweet stroomde van de vertrokken gezichten. Ondanks het doorzettingsvermogen en broederschap van alle deelnemers, moesten sommigen terugkeren naar lagere gebieden.
Chris Argyris gaat in op de vraag: Hoe kan het zijn dat in de meeste organisaties de mensen weten wat het probleem is, weten wat de oplossingen zijn en dat toch alles bij het oude blijft?
Ik ben wat gewend, maar dit vond ik een erg moeilijk leesbaar boek. Misschien om dat ik het jargon van dit gebied niet ken of omdat de vertaling van Fransman in het Engels niet echt werkt. Wel een mooi inzicht: “Strategie gaat om het claimen van je eigen positie, terwijl taktiek gericht is op het opereren in andermans gebied”
Dit boek beschrijft op een prachtige manier hoe ik het Christendom ervaar. Young zet wel een heftige context neer om zijn verhaal te vertellen. Voor mij raakt het boek de kern, met name het stuk waarin naar voren komt hoe mensen in hun zoektocht naar onafhankelijkheid/zelfstandigheid het leven minder levendig maken. Neergezet in één prachtige quote: “… I will take a verb over a noun anytime …”
Bridges schrijft over het proces dat mensen doormaken bij veranderingen in hun organisatie. Een nieuwe manier van werken betekent de oude realiteit loslaten en ook verlies erkennen. Hij geeft een aantal tips om mensen te helpen en mee te krijgen in de verandering.
Een boek dat organisaties in een ander licht zet. Wanneer mensen over organisaties en verandering van organisaties praten, hebben ze altijd impliciet een metafoor voor wat een organisatie is en hoe deze werkt. Morgan werkt acht verschillende perspectieven uit en laat zien dat de machine metafoor niet de enige manier is. De perspectieven die Morgan beschrijft zijn: machine, organisme, hersens, cultureel systeem, politiek systeem, psychische gevangenis, flux en transformatie, instrument voor overheersing. Elk van deze perspectieven brengt een bepaald aspect van organisaties aan de voorgrond. Daarmee ook de waargenomen problemen en dat leidt weer tot nieuwe handvatten om verandering te realiseren.
Thijs Homan legt uit hoe de meeste theoriën over organisatieverandering het perspectief hebben van de veranderaar die als vanuit een luchtballon over de organisatie kijkt. Hij laat zien hoe verandering gezien kan worden vanuit de mensen die de luchtballon zien overtrekken. Hij benadert verandering zo vanuit het sociale perspectief: hoe mensen de organisatie vormen. Daarnaast legt hij een link met chaostheorie. Al met al een prachtig boek, omdat het verfrissend is tussen alle ‘succesfactor-verandertheoriën’: verandering is niet zo maakbaar als we willen. Het is helaas wel ingewikkeld geschreven en had in de helft van de tekst ook de boodschap kunnen overbrengen.