Archives for posts with tag: geduld

Soms, heel soms, af en toe. Echt incidenteel. Dus. Dan zie ik het even niet zitten. Ben ik moe dat ik mezelf elke dag meeneem naar mijn werk. Dan zou ik iedereen die ik sprak het volgende willen zeggen. Maar niet tegen mezelf. Want dit geldt niet voor mij, maar voor jou. Ja jij, lezer. Ga er maar eens goed voor zitten.

Waarom gaat er zoveel mis in deze organisatie?

Vraag jij je dat ook niet af?

Iedere keer hoop ik degene te spreken die onderdeel is van het probleem.

Maar elke keer zit ik weer tegenover iemand die juist de oplossing kent.

Dit zo’n filmpje waarvan ik denk: “Dat wil ik ook kunnen!” En daarna keer ik terug naar de orde van de dag…

Dit nieuwsbericht heb ik al een tijdje in mijn favorieten staan:  Man vlucht dak op voor politie. Ik vind het een prachtige metafoor voor een coachingsgesprek: je kunt alles proberen om je te verstoppen, maar uiteindelijk word je toch gevonden. Niet in de laatste plaats omdat we dat eigenlijk allemaal graag willen.

Temple Grandin is een autistische vrouw, die in deze video (19min) op een prachtige manier vertelt hoe zij haar denken werkt.

Mensen met autistische trekken hebben de eigenschap dat ze veel oog houden voor detail en vaak erg gefocust zijn op één manier van denken. Dat levert nadelen op – je ontwikkelt je sociale kant minder en kunt door alle details jezelf verliezen. Tegelijkertijd is het een kwaliteit: je bent heel goed in een specifiek soort denken en maakt zaken niet te abstract, waardoor ze niet meer praktisch zijn. De uitdaging is dus om dit soort mensen via hun specialisme aan te spreken en zo te laten verbreden. Dus niet rücksichtlos proberen in het algemene systeem te drukken. Een praktisch voorbeeld van talentmanagement dus!

Ik sta bij een dagstart. Het onderwerp is net als de vorige keren de telefoondruk. Er zijn verschillende ideeën over wat de oorzaak is en daarom stelt Greet voor om twee dagen telefoontjes te registreren en helder te krijgen waarover klanten bellen. Het team reageert niet positief.

‘Dat hebben we toch al een keer gedaan?’ En Leo zegt: ‘Weet je, dat telefoonaanbod is al jaren erg hoog, misschien moeten we het maar accepteren.’

Geduld is een schone zaak. Komt of gaat hij juist met de jaren? In het bovenstaande filmpje (Grieks gesproken, Engels ondertiteld, 5:31 minuten) een mooie les voor ons allemaal.

De wolken vliegen hard door de donkere onheilspellende lucht.

Een oude man staat op het strand. Door een vloedgolf zijn er honderden vissen op het zand terecht gekomen. Onverstoorbaar pakt de man er een op, loopt naar de waterlijn en laat het dier daar los. Hij wandelt terug en pakt er nog een op, die hij ook weer in het water loslaat. Zo doet hij in alle rust, terwijl er langzamerhand steeds meer vissen zijn die alleen nog maar happen of de geest al hebben gegeven.

De volle trein staat al zeker 10 minuten stil. Het volk der forensen zit stilzwijgend in zijn stoel. Een groot gedeelte heeft niet eens in de gaten dat we langer stilstaan dan gewoonlijk. Er druppelen nog wat hijgende mensen de coupé in, die erg blij zijn dat ze ditmaal voordeel hebben van de vertraging.