Archives for posts with tag: groep

Een avontuurlijke groep mensen trok in het verre Tibet de Himalaya in om op grote hoogte een nieuw leven op te bouwen. De mensen in het laaggebied verklaarden hen voor gek – de bergen waren prachtige jachtgebieden, maar om daar nu te gaan leven, dat was een ander verhaal.

De groep was echter vastbesloten en ging op weg. De reis was zwaar en zonder uitzondering raakte iedereen buiten adem. Op deze hoogte was de lucht een stuk ijler. De harten sloegen sneller, het zweet stroomde van de vertrokken gezichten. Ondanks het doorzettingsvermogen en broederschap van alle deelnemers, moesten sommigen terugkeren naar lagere gebieden.

Nicholas Christakis heeft een passie voor het kijken naar menselijke netwerken. Hij ziet ze als een menselijk superorganisme met een geheugen en ontwikkeling. Vanuit een lange termijn studie ziet hij dat overgewicht, roken, scheidingen en zelfs prettige en vervelende emoties als een golf door het systeem trekken en dat mensen dus verre van onafhankelijk zijn in hun eigen ontwikkeling.

Aan het einde van zijn betoog geeft hij aan dat een van de eigenschappen van netwerken is dat ‘gelukkige’ mensen een centralere plek nemen in het netwerk dan ongelukkige mensen. Daarin zijn oorzaak en gevolg uitwisselbaar: gelukkige mensen zorgen dat het netwerk hechter wordt en ze stralen hun geluk uit op hun relaties en mensen in een hecht netwerk zijn vaak gelukkiger.

Werk jij op een afdeling waar onderling veel vragen gesteld worden?

De afdeling van ongeveer 15 mensen waar ik werkte was niet heel productief. Een tijdstudie liet zien dat medewerkers een flink deel van hun tijd besteedden aan het stellen of beantwoorden van vragen. Vaak leidde een vraag al snel tot een groepje van drie of vier medewerkers die elkaar gingen helpen. De leidinggevenden kwamen niet aan hun gewenste coaching toe, omdat ze de hele dag moeilijke cases beantwoordden van medewerkers. Al met al veel onrust dus.

We introduceerden de “vraagbaak”.

Het team spreekt een nieuwe werkwijze af, maar de afspraak komt nooit van de grond. Hoe komt dat? Wat kun je eraan doen?

De nieuwe werkwijze is tot stand gekomen in goed overleg. Na het uiteindelijke besluit, loopt iedereen terug naar zijn werkplek. Dan beginnen de mensen aan hun individuele verwerking van de groepsafspraak. Er zijn drie redenen waardoor beweging uitblijft.

Reden  1: Is deze afspraak echt een afspraak?

Elke medewerker schat voor zichzelf in: “Is deze afspraak echt een afspraak?”. Er wordt zoveel gezegd en afgesproken en vaak nooit op teruggekomen. Deze vraag speelt daarom altijd een rol en zeker in teams waar vaker afspraken niet succesvol gerealiseerd worden. Mocht het antwoord ‘nee’ zijn, dan blijft iedereen het oude doen en creëert het team voor de volgende groepsafspraak (wederom) een precedent.

Hoe zorg je dat je in een groep zo goed mogelijk gebruik maakt van de kennis en ideeën van iedereen?

Toevallig kwam ik de 90-9-1 regel tegen over participatie in een online groep:

  • 90% van de gebruikers is publiek. Ze lezen over het algemeen wel, maar dragen niet actief bij.
  • 9% van de gebruikers zijn bijdragers. Ze wijzigen of voegen toe aan bestaand materiaal, maar starten bij uitzondering iets nieuws.
  • 1% van de gebruikers zijn starters. Zij houden de groep aan de gang. Ze dragen een groot gedeelte (~90%) bij aan de nieuwe inhoud of andere activiteit.

Hoe vaak heb jij het volgende zinnetje al gehoord? “Dat hebben we al eens geprobeerd!”

Ik zit in een team overleg met in totaal acht mensen. Vorig overleg hebben we een aantal verbetermogelijkheden gevonden. Verschillende tweetallen hebben een voorstel gemaakt.

Het eerste tweetal presenteert. Meteen reageert iemand met: Dat lijkt me geen goed plan, want dat hebben we al eens gedaan in het verleden en toen lukte het ook niet, omdat… Het tweetal zegt dat te begrijpen en een nieuw voorstel te doen.

Een boek over de mooiste manier van communiceren die ik ken en waar ik graag wat meer over leerde. Helaas is dit boek niet direct een aanrader, omdat ik het te lang vindt (bijna 400 pagina’s) om de boodschap over te brengen. Ik heb er zeker wat van geleerd.

// bestellen via amazon.com »

Mijn aantekeningen

Wat heeft jouw voorkeur: een duidelijke visie of een concrete opdracht?

Sjouke en Marieke, afdelingsmanagers, zijn al tijden hun visie aan het communiceren aan het team. Ze maken presentatie na presentatie en elke keer volgen nieuwe vragen vanuit de groep. Met inspirerende verhalen, stroomschema’s, prioriteitenlijsten en metaforen pogen ze duidelijk te maken wat de toekomst van kostentransparantie en kwaliteitsbeheersing voor de afdeling en hun klanten betekent. Maar groep vraagt steeds weer om een verder uitgewerkte visie. Ze staan te zweten voor de groep en de groep wacht af…

Als mensen zich bewust zijn van elkaars aanwezigheid, kunnen ze niet ‘niet communiceren’ (hoe graag we dat soms ook zou willen).

Ik kom regelmatig tegen dat er in een groep na een vraag of voorstel een stilte valt.

En stil blijven is dus ook communicatie. De stilte is voor meerdere interpretaties vatbaar. Bij mij gaat er dan en eigen interpretatieproces aan de gang. ‘Het wel duidelijk zijn, want er zijn geen vragen’ of ‘Blijkbaar heeft niemand er zin in’.

Ik heb vaak een heel boeiend vervolg op deze stilte meegemaakt met de vraag: Wat betekent het dat jullie nu stil zijn?

Heb jij ook wel eens dat een overleg opeens niet meer loopt? Dat je het gevoel hebt dat iedereen er nog wel zit, maar er eigenlijk niet meer is?

Tegen het einde van de afspraak, zo’n 16.30u, terwijl we praten over wat het team zelf kan doen om het ‘continu verbeteren’-project zelfstandig door te zetten, zakt het energieniveau in.

Nadat ik het een tijdje aangezien heb, vraag ik even de aandacht. ‘Ik heb het idee dat we allemaal aan het afhaken zijn, hebben jullie dat ook?’ Iedereen stemt ermee in. Ik vraag aan een aantal mensen: ‘Wat maakt dat bij jou de energie zakt?’. Er worden verscheidene redenen genoemd: Dit soort lijstjes hebben ze al zo vaak gemaakt; ze weten al wat ze gaan doen en hoeven er niet meer over te praten.