Nicholas Christakis heeft een passie voor het kijken naar menselijke netwerken. Hij ziet ze als een menselijk superorganisme met een geheugen en ontwikkeling. Vanuit een lange termijn studie ziet hij dat overgewicht, roken, scheidingen en zelfs prettige en vervelende emoties als een golf door het systeem trekken en dat mensen dus verre van onafhankelijk zijn in hun eigen ontwikkeling.

Aan het einde van zijn betoog geeft hij aan dat een van de eigenschappen van netwerken is dat ‘gelukkige’ mensen een centralere plek nemen in het netwerk dan ongelukkige mensen. Daarin zijn oorzaak en gevolg uitwisselbaar: gelukkige mensen zorgen dat het netwerk hechter wordt en ze stralen hun geluk uit op hun relaties en mensen in een hecht netwerk zijn vaak gelukkiger.