Nicholas Christakis heeft een passie voor het kijken naar menselijke netwerken. Hij ziet ze als een menselijk superorganisme met een geheugen en ontwikkeling. Vanuit een lange termijn studie ziet hij dat overgewicht, roken, scheidingen en zelfs prettige en vervelende emoties als een golf door het systeem trekken en dat mensen dus verre van onafhankelijk zijn in hun eigen ontwikkeling.
Aan het einde van zijn betoog geeft hij aan dat een van de eigenschappen van netwerken is dat ‘gelukkige’ mensen een centralere plek nemen in het netwerk dan ongelukkige mensen. Daarin zijn oorzaak en gevolg uitwisselbaar: gelukkige mensen zorgen dat het netwerk hechter wordt en ze stralen hun geluk uit op hun relaties en mensen in een hecht netwerk zijn vaak gelukkiger.
Dit boek beschrijft op een prachtige manier hoe ik het Christendom ervaar. Young zet wel een heftige context neer om zijn verhaal te vertellen. Voor mij raakt het boek de kern, met name het stuk waarin naar voren komt hoe mensen in hun zoektocht naar onafhankelijkheid/zelfstandigheid het leven minder levendig maken. Neergezet in één prachtige quote: “… I will take a verb over a noun anytime …”
De 5e discipline maakte me enthousiast over het denken van Peter Senge en dat leidde tot het lezen van Presence. Dit boek gaat over de aanwezigheid van het geheel in het deel en andersom. Om een systeem te beïnvloeden moet je er als het ware in opgaan.