Een mooi boek over training geven aan mensen zodat ze er ook daadwerkelijk wat leren.
Edward de Boer schrijft over het kader dat je als trainer al te scheppen hebt, voordat de training daadwerkelijk start.De context die je rondom je training creëert heeft veel invloed op het succes ervan.
Ook gaat hij in op de insteek van de training zelf. Vooral hoe je kennis levend krijgt voor deelnemers en hoe je als trainer jezelf als instrument inzet – meer dan een informatiebrenger alleen.
Lieve ideaalsituatie,
Ik hou van je en ik haat je. Je inspireert, laat mijn hart sneller kloppen en geeft me hoop, maar wat ben je toch een verleidelijke rotzak.
Je lokt me in alle valkuilen, want ik wil voor jou een perfect plan. Ik wil voor jou een beter idee, een grotere stap, meer impact. Want alleen het beste is goed genoeg voor jou.
Maar deze valkuilen zorgen dat ik blijf waar ik ben, geen stap verderkom en vastgezogen zit in drijfzand.
De jongeman was veelbelovende starter. Zijn collega’s waren blij met hem en hij was zeer gelukkig met de mogelijkheden die hij in zijn eerste baan kreeg. Toch knaagde er iets bij hem. Hij vond de organisatie waar hij werkte wat koud en onpersoonlijk. Vanuit zijn persoonlijk ontwikkelplan vroeg hij om een opleiding op het gebied van cultuurverandering. Hij wilde namelijk zijn rol nemen om hier wat aan te doen.
Zo geschiedde. De jongen startte een intensieve opleiding en ontmoette inspirerende gelijkgezinden. Wat fijn! Hij was niet gek, de anderen zagen precies zo dat hun organisaties zo koud en onpersoonlijk waren. Daar zouden ze wat aan gaan doen met elkaar!
Een basiswerk over karakterstructuren die vanuit de ontwikkelpsychologie, systemisch werk en lichaamswerk bekeken worden. Zowel de karakterstructuren zelf, als handvatten voor de benadering als begeleider, komen uitgebreid aan de orde.
Hieronder staan de zes karakterstructuren die aan de orde komen met een heel korte ondertitel (zoals gebruikt in het boek) en een kernvraag die ter onderzoek gebruikt kan worden:
Een avontuurlijke groep mensen trok in het verre Tibet de Himalaya in om op grote hoogte een nieuw leven op te bouwen. De mensen in het laaggebied verklaarden hen voor gek – de bergen waren prachtige jachtgebieden, maar om daar nu te gaan leven, dat was een ander verhaal.
De groep was echter vastbesloten en ging op weg. De reis was zwaar en zonder uitzondering raakte iedereen buiten adem. Op deze hoogte was de lucht een stuk ijler. De harten sloegen sneller, het zweet stroomde van de vertrokken gezichten. Ondanks het doorzettingsvermogen en broederschap van alle deelnemers, moesten sommigen terugkeren naar lagere gebieden.