Vorig week was ik gesprekleider op de Dag van de dialoog. We spraken over onze ervaringen rondom het thema ‘respect’. De nestor van de tafel, een voormalig basisschoolleraar, vertelde een verhaal…
Ik was net als leraar begonnen en ik kon geen orde houden. De klas wilde niet werken. Ik probeerde van alles, maar ik was nog onervaren en met 59 jongeren in de klas lukte het me niet.
Weet je, in elke groep van 30, zijn er misschien 2 die uit zichzelf willen werken, maar de rest niet. Dan kun je doen alsof dat niet zo is, maar het is toch zo en je moet ermee omgaan.
Een boek naar mijn hart, zowel qua vorm als inhoud. De vorm is een prachtige verbinding tussen grote dingen als historische ontwikkeling en de maatschappij als geheel en de dagelijkse praktijk van jan-en-alleman. De inhoud is in lijn met mijn persoonlijke ervaring van werken in de “grote bedrijven”-wereld: we raken steeds verder in de spiraal van scheiding, snelheid, potentie, onafhankelijkheid, oppervlakkigheid en korte termijn. We verliezen daarmee de waarde van focus, vakmanschap, wederzijdse afhankelijkheid en van betekenis zijn voor onszelf en anderen. Fijn dat Sennett het verhaal heeft opgeschreven: een stuk samenhangerder en mooier opgebouwd dan ik kan. Zijn vakmanschap en een aanrader om te lezen! Mijn vakmanschap is om hiermee weer aan de slag te gaan in de levens van jan-en-alleman waarmee ik verbonden ben.