Tom Chatfield vertelt wat we kunnen leren over betrokkenheid en leren op basis van de enorme berg data die spelontwerpers automatisch verzamelen.
Hij komt tot 7 punten die wij als beloning ervaren in spellen en die prima in de echte wereld vorm te geven zijn:
Een lekker weglezend boek vol prachtige anekdotes over wonen en werken als wijnboer in Frankrijk. Als er iets naar voren komt, dan wel het beeld van iemand die van het leven kan genieten en met tegendraadse keuzes een heel mooi/lekker product weet te maken. Ik zou er bijna ook zelf aan beginnen, als ik meer lef en minder zelfkennis had…
Een recent onderzoek biedt een effectief recept om je jezelf werkelijk te verbinden aan het halen van een doel.
Het lastige is dat mensen deze procedure niet graag volgen, omdat je moet wisselen tussen positieve en negatieve gedachten en dat doen we liever niet. Bovendien leidt het tot een keuze, die we liever uit de weg gaan. Maargoed, dat terzijde werkt het dus beter dan stap 1 of 2 alleen.
Onderzoek wijst uit dat mensen vóór het aanschaffen van een nieuw product overschatten hoe snel ze het bedienen of gebruiken ervan onder de knie zullen hebben.
De eerste ervaring valt tegen, de overschatting van vaardigheid slaat om in onderschatting van het leervermogen en mensen laten het product staan en geven op.
Pas na doorzetten en een paar rondes van leren kunnen mensen goed schatten hoe snel ze zich ontwikkelen in vaardigheid.
Goed om te weten bij je volgende verandering: eerst overschat je jezelf, dan val je terug en pas daarna krijg je een goed idee wat je leerervaring zal vragen en opleveren.
Mag een professional iets nieuws uitproberen bij de klant?
Los van het feit dat het onmogelijk is om het niet te doen, want alles moet je een keer voor het eerst in het echt doen, vind ik dat je een verplichting hebt om zelfs bij elke klant te experimenteren. Dat is de enige manier om je eigen vaardigheid te vergroten en op termijn meer mensen beter helpen.